Vertellen van je levensverhaal is een belevenis

Een levensverhaal levert niet alleen een boek op om te lezen of cadeau te geven. Het vertellen van het verhaal is ook een bijzondere belevenis met een grote emotionele waarde.

Voor een levensverhaal van een persoon die overleden is, spreek ik gewoonlijk met een groot aantal vrienden en familieleden, die hem of haar goed gekend hebben. Zij halen dierbare herinneringen op, vertellen grappige anekdotes en spreken vrijuit over onhebbelijkheden van de hoofdpersoon. Dat zijn mooie gesprekken, omdat het voor de deelnemers aan het gesprek nóg duidelijker wordt hoeveel de hoofdpersoon voor hen betekend heeft. Soms blijkt dat zij door de overledene geïnspireerd zijn geraakt tot een andere leefwijze. Of ze zijn zich bewust geworden hoe snel het leven gaat en dat ze er nu uit moeten halen wat erin zit.

De verhalen die ik te horen krijg, roepen bovendien weer andere verhalen op. Op de teksten die ik na afloop rondstuur krijg ik ontroerde reacties, extra aanvullingen en foto’s. De hoofdpersoon komt daarbij weer helemaal tot leven.

Keer op keer blijkt dat het schrijven van een levensverhaal méér te bieden heeft dan alleen een bundeling van verhalen. Mensen die hun eigen levensverhaal vertellen, geven hun levenservaring door. Zo blijven die ervaringen bewaard voor kinderen of kleinkinderen, ook als ze er zelf niet meer zijn. Soms hebben mensen hun kind door omstandigheden uit het oog verloren. Het is dan een enorme geruststelling dat het verhaal op papier blijft bestaan.

Bovenal maken de vertellers van een levensverhaal iets bijzonders mee. Als je aan het vertellen bent, krijg je onverdeelde aandacht. Je kunt vertellen waar het jou echt om gaat in een vriendschap en hoe je in het leven staat. Dat zijn gesprekken waar je niet iedere week aan toe komt.

Er luistert bovendien iemand aandachtig naar jouw verhaal, die dat vervolgens in woorden weet te vatten. In het boek lees je uiteindelijk je eigen verhaal en dat van anderen terug. Zo wordt het vertellen voor alle deelnemers een intensieve belevenis, die ze nog lang bij blijft.

Hoe zorg jij ervoor dat het vertellen van een levensverhaal een belevenis wordt?

• Luister goed. Geef de verteller alle aandacht en toon je interesse
• Vat de gesproken woorden van tijd tot tijd even samen, als teken dat je echt geluisterd hebt.
• Stel persoonlijke vragen, zoals deze tien vragen.
• Neem de tijd voor het gesprek en bedank na afloop.